Ik vroeg mezelf de weg

ik kon het niet meer weten

was vergeten

Man met hulpmiddel

 Ligt languit in wachtstand 

te rustte in de ic

hij mankeert het scheelt 

niet veel heeft geen idee

bekabeld 

Hij snurkt laat scheten

Zucht steunt heeft eczeem 

Hapt naar lucht kijkt heel gemeen

Heeft zelden in een keer

Door dat niet over hem

Maar met hem gesproken

Wordt zonder dat hij het hoort

Heeft verstand van alles

Behalve van zijn eigen brein

Waarin een groot te kort

Aan denkvermogen bivakkeert

liefde verdwijnt als exceem verschijnt

Hier is een vers, pezig vlees

met zwoert van haar en vezel

ontbot en uit de kluiten